1 تھسلنیکی تے

تھسلنیکے ٹی مُر آن، پولوس ہموڑے نا کلیسیا کن شکرگزار مس۔ اوفتا ایمان اوفتا کاریم اٹ خننگا۔ اوفتا مہر اوفتا خولہ و سخت آ کاریم اٹ خننگا۔ ہراتم کہ بھلو مصیبت اس اوفتیا بس تو اوفتا اُمید سوگو سلیس۔ دا کلہو واک اٹ اوفتیا بس۔ ہچ آ لوز آک اف۔ اصل واک۔

او ہراتم ہم ہمو کلہو ءِ ہلکُر کہ ہر کنڈ آن اوفتیا درک خلنگ ئس۔ و روح انا کمک اٹ خوشی بس! ایلو شار تا الس اوفتا ایمان نا بابت بنگر بیدس دا کہ کس اس اوفتے پائے۔ او تینا خل انا خدا تے پد آ الّار۔ او زندہ غا خدا نا کنڈ آ تینے سوژ کریر۔ و او آسمان آن اونا مار انا پدی بننگ نا اِنتظار ءِ کریر۔

پولوس نا چکر ہالیک آ ہیت تیان پُر الّو۔ اودے خلنگاسس و اسہ ایلو شار اسے آن کشنگاسس۔ اونا جان اٹ داسکان درد ئس۔ ولے او ولدا ہم با ءِ ملا و جرات اٹ ہیت کرے۔ ہچ آ نرم آ دروغ الّو۔ اونا لوز آتیٹی ہچ آ تمعہ ڈھکوک الّو۔ ستا کن ہچ آ بُز الّو۔ او خدا ءِ خوش کننگ خواسوسس، او ہراکہ سیدھا است آ ہُرک۔

1 Thessalonians 1:2