خرابیں حاکم

بادشاہ دیوار ءِ سر ءَ وتی بادشاہی پوشاک ءَ در کنت۔ آئی ءِ چیر ءَ آ وتی پُست ءِ سر ءَ زِبریں کپڑگ ئے پوشیت تانکہ وتی درد ءَ پیش بہ دارینیت۔ بلے ہدا ءِ نیمگ ءَ روگ ءِ جاہ ءَ، آ وتی زہر ءَ الیشع ءِ سر ءَ کنت۔ آ پیغمبر ءَ ہر چیز ءِ میاریگ کنت۔ آ یک مردے راہ دنت کہ الیشع ءَ در بہ گیجیت ءُ کُشیت۔

الیشع کماشانی ہمراہ نندوک اِنت وھدے بادشاہ ءِ مرد دروازگ ءَ پچ کنت ءُ اندر کیت۔ الیشع اول ءَ گپ کنت۔ یہوواہ اے گْوشیت — باندگ ءَ، شہر ءِ دروازگ ءِ سر ءَ ورگ ارزان بیت! یک افسرے کہ نزیک ءَ اوشتاتگ اَت، کندیت۔ اگاں یہوواہ آزمان ءِ دریاں پچ ہم بہ کنت، اے کدی بوت نہ کنت! الیشع راست آئی ءِ نیمگ ءَ اشارہ...

چار مرد کہ آہاں پُست ءِ نادراہی اِنت شہر ءِ دروازگ ءِ ڈن ءَ نند اَنت۔ ہورکیں لاپ۔ ہچ امیت نیست۔ آ یک دومی ءَ چار اَنت۔ ما ہر وڑ ءَ اد ءَ مِریں۔ بیا اِت ما دژمن ءِ کیمپ ءَ رویں ءُ ورگ ءِ زاری کنیں۔ بازبیت آ مئے سر ءَ رحم بہ کن اَنت۔ روچ کپگ ءِ وھد ءَ، چاریں مرد پاد کاینت ءُ دژمن ءِ تمبوانی نیمگ ءَ...

2 Kgs 6:30