اردن ءَ چہ گوزگ

موسیٰ یردن ءِ روچ دراتکی نیمگ ءَ سئے شہر گشێن اِیت۔ اے سلامتی ءِ شہر اَنت۔ اگاں کسے دگہ مردمی ءَ ناگمانی ءَ کُش اِیت — وتی رزا ءَ نہ — آ اے شہرے ءِ نیمگا تچ کُت کنت۔ آ ہمد ءَ مان اَنت تانکہ آوانی کیس گوش داشتگ بیت۔ کس آوانی سرا بیر گِپت نہ کنت۔

موآب ءِ پراہیں ڈنانی سرا، موسیٰ گُڈّی رند ءَ مردمانی دیم ءَ اوشت اِیت۔ یردن ءِ دریا بس دیم ءَ اِنت۔ آ دراہیں کِسّہ ءَ پدا گُش اِیت — حورب ءِ کوہ ءَ چہ بگر تانکہ ہمد ءَ۔ آ آوانی ناکامیانی بابت ءَ ہبر کنت۔ آ کانود ءَ پدا وان اِیت۔ آ آواں انتباہ دنت۔ کنعان ءَ دگہ ہداہانی دیم ءَ سجدہ مہ کن اِت!

موسیٰ دراہاں ہور لوٹ اِیت۔ رہشون، ہاندان، دگہ مُلکانی کارکن، ورنا ءُ پیر۔ ہر مردم یہوواہ ءِ دیم ءَ اوشت اِیت۔ موسیٰ سودا ءَ پدا نوک کنت۔ آ گُش اِیت کہ اے قول اے دور ءَ دار اِیت — بس تئی پِتاں نہ کہ گێابان ءَ مُرت اَنت۔ تو! شمے ہر یکے یہوواہ ءِ رندا روگی اِنت۔

Deut 4:41