بپتسمہ ءُ شروعاتی ہزمت

یحییٰ یک دگہ وڑے ءَ رُست۔ آ جنگل، حلیئیں جاگہاں زندگی گوازینتگ اَت۔ ڈوک ءُ ہاک ءُ گرمیں روچ۔ ہچ قصبہ نہ۔ ہچ ہمسایگ نہ۔ بس پچیں آسمان۔ آئی ءَ ہما وارتگ اَت کہ ڈگار ءَ آئی ءَ داتگ اَت ءُ آئی ءَ ودار کُرت۔ ہما روچ ءِ ودار اَت کہ ہدا آئی ءَ گوشیت، "نوں۔ برو۔"

آ روچ آتک۔ یحییٰ جنگل ءَ چہ در آتک ءُ آئی ءِ توار کوہاں طوفان ءِ وڑا لگ اِت۔ "وتی دلاں ہدا ءِ نیمگ ءَ واتر کن اِت! آسمان ءِ بادشاہی نزیک اِنت!" مردم آئی ءَ اِش کُت اَنت ءُ تچان ءَ آتک اَنت۔ سرجمیں قصبہ ہالیگ بوت اَنت۔ یروشلم ءَ چہ مردم اردن دِریا ءَ آتک اَنت، بس اے جنگلی مرد ءِ گپانی اِش کنگ ءِ...

یحییٰ ءَ مردماں اردن دِریا ءِ آپ ءَ سُتک ءُ پدا بُرز آورت، آ تَرّ اِت اَنت۔ آواں وتی گناہاں توار کُت اَنت تاکہ ہرکس اِش بہ کنت۔ یحییٰ ءَ اُشتر ءِ مُودانی ہُشکیں پُچ گوَرا کُتگ اَت ءُ مدگ ءُ جنگلی شہد وارتگ اَت۔ آ مدام اے گوشگ ءَ اَت: "مَناں چہ یک زوراورترینے آوگ ءَ اِنت! من آئی ءِ پادانی کؤش گِرگ...

Lk 1:80